Grein Arnþórs Ingólfssonar yfirlögregluþjóns sem birtist í afmælisblaði  í tilefni af 50 ára afmæli kórsins 1984. Birt með leyfi höfundar.

Lögreglukór Reykjavíkur var stofnaður á árinu 1934 og er því 50 ára á þessu ári.

Það virðist svo að í lögregluna hafi valist allgóðir söngmenn í gegnum tíðina og ekki síður mjög miklir áhugamenn um söngmál.  Lögreglukórinn er sá félagsskapur innan stéttarinnar sem staðið hefur af sér öll áföll í ölduróti tímans og hefur náð þessum merka áfanga

Þetta eru merk tímamót, sérstaklega þegar þess er gætt að hér er um að ræða félagsskap þar sem félagar þurfa að starfa við ákaflega sérstakar aðstæður vegna eðlis lögreglustarfsins.  Vaktavinna er þannig að þeir sem hana stunda eiga erfiðara með að rækja félagsmálstörf í sama mæli og þær starfsstéttir sem vinna hinn hefðbundna dagvinnutíma.   Það liggur því í hlutarins eðli að til þess að slík starfsemi geti gengið svo vel sé þarf allmjög að reyna á velvild og hjálpfýsi stjórnenda starfsstéttarinanr. Þessa hefur lögreglukórinn notið ríkulega allan þann tíma sem hann hefur starfað.

Það er nokkuð á reiki með dagsetninguna en það mun hafa verið þann 25.mars árið 1934 sem lögreglukórinn var stofnaður.  Tildrögin að þeirri stofnun munu hafa verið þau að nokkrir lögreglumenn voru samankomnir til að kveðja gamlan starfsfélaga, Guðmund Stefánsson. Þeim sem á þessum mannfundi voru þótti vel við hæfi að taka lagið og með því staðfesta þakkir sínar til mannsins sem þeir voru að kveðja, þakka  honum samstarfið og allar góðar stundir.

Á þeim tíma sem þetta gerðist var lögreglustjóri Hermann Jónasson, síðar forsætisráðherra. Hann var meðal gesta í þessu kveðjusamsæti og eftir að hafa hlýtt á söng sinna manna og upp hafði komið hugmyndin um að stofna kór innan lögreglunnar var hann því mjög hlynntur að svo yrði gert.

Þá þegar var hafist handa um að hrinda þessari hugmynd í framkvæmd. Sæmundur Gíslason, þá starfandi lögregluþjónn, var mikill og góður söngmaður og mikill áhugamaður um allt sem að söngmálum laut.

Hann hitti að máli mann sem hét Brynjólfur Þorláksson  og var hann á þessum tíma þekktur tónlistarmaður hér á landi. Sæmundur ræddi þetta mál við Brynjólf og leiddi hann á fund Erlings Pálssonar, þáverandi yfirlögregluþjóns. Hvort sem þeir hafa rætt þetta mál lengur eða skemur þá varð það úr að Brynjólfur féllst á að taka að sér stjórn kórsins ef af stofnun hans yrði.

Tilnefndir voru þrír menn til að undirbúa stofnun kórsins, þeir Bjarni Eggertsson, Sæmundur Gíslason og Guðbjörn Hansson.  Kórinn var stofnaður og Brynjólfur varð fyrsti stjórnandi hans. Núna heitir kórinn Lögreglukór Reykjavíkur en svo hefur ekki alltaf verið. Fyrsta grein laga kórsins, frá þessu stofnári, hljóðar svo : "Fjelagið heitir Karlakór lögreglunnar í Reykjavík"

Fyrsta stjórn kórsins var skipuð eftirtöldum mönnum: Formaður Bjarni Eggertsson og aðrir í stjórn Ingólfur Þorsteinsson, Magnús Eggertsson, Matthías Sveinbjörnsson og Guðbjörn Hansson.  Stofnfélagar voru eftirtaldir: Guðbjörn Hansson, Margrímur Gíslason, Sæmundur Gíslason, Sigurður Gíslason, Karl Guðmundsson, Magús Sigurðsson, Björn Vigfússon, Sigtryggur Eiríksson, Magnús P. Hjaltested, Sigurður Ingvarsson, Ágúst Jónsson, Þórður Ingimundarson, Matthías Guðmundsson, Magnús Eggertsson, Skúli Sveinsson, Ingólfur Þorsteinsson,  Matthías Sveinbjörnsson, Ármann Sveinsson, Friðrik Jónsson, Ágúst Kristjánsson,  Aðalsteinn Jónsson, Haraldur Jóhannesson, Jón Jónsson frá Laug, Sigurður Thorarensen, Bjarni Eggertsson, Kjartan Bjarnason, Stefán Thorarensen og Erlingur Pálsson yfirlögregluþjónn.

Til stofnunar kórsins eru taldir 28 lögreglumenn. Það er gaman að geta þess hér að til er mynd af starfandi lögreglumönnum í Reykjavík 1933-1934 og eru þeir þá 42 talsins.

Fyrsta árshátíð Lögreglufélags Reykjavíkur sem kórinn söng á, var haldin í janúramánuði árið 1935 og söng kórinn þar 8 lög undir stjórn Brynjólfs Þorlákssonar.

Brynjólfur annaðist söngstjórnina í eitt ár en þá tók við stjórninni Gunnar Sigurgeirsson frá Akureyri.

Undir stjórn Gunnars söng kórinn á kvöldvöku sem haldin var síðasta vetrardag þetta ár. Kom kórinn þar fram sem heild en einnig var sunginn þar bæði einsöngur og tvísöngur. Gerður var góður rómur að söng kórsins og vakti þetta framtak nokkurt umtal manna á meðal.

Á þessum árum var Lögreglukórinn í Sambandi íslenskra karlakóra og til viðbótar því að hafa á að skipa ágætum og þekktum söngstjórum þá naut hann einnig kennslu og raddþjálfunar hjá Sigurði Birkis, síðar söngmálastjóra þjóðkirkjunar, sem þá var söngkennari hjá Sambandi íslenskra karlakóra.

Næstu til sögunnar sem söngstjóri Lögreglukórsins er nefndur hinn landskunni tónlistarfrömuður og tónskáld Sigurður Þórðarson. Þjálfaði hann kórin og æfði með honum söngskrá á árunum 1938 og 1939. Sú söngskrá var flutt á árshátíðum lögreglunnar á þessum árum auk þess sem hún var flutt í ríkisútvarpinu.

Gaman er að geta þess að á þessum tíma mun hver kórmeðlimur hafa greitt kr. 3.00 á mánuði í félagsgjald. Laun til söngstjóra munu hafa verið kr. 50 á mánuði upphaflega, eða við stofnun kórsins. Eftir flutning þeirrar söngskrár sem æfð var með Sigurði Þórðarsyni mun starfsemi kórsins hafa verið nokkuð óstöðug.

Kórinn stóð frammi fyrir því að ekki voru til peningar til að standa straum af rekstri hans og eigi heldur að greiða lögboðin gjöld til Sambands íslenskra karlakóra.  Á aðalfundi kórsins sem haldinn var í réttarsal lögreglustöðvarinnar í Pósthússtræti 3 þann 30.desember 1939 var ákveðið að kórinn segði sig úr Sambandi íslenskra karlakóra.  Bréf var síðan skrifað til sambandsins þann 6.janúar 1940 þr sem úrsögnin var tilkynnt.

Á sama fundi var mikið rætt um það vandamál sem ætíð hefur fylgt kórnum, og eflaust fleiri kórum, en það er vöntun á söngmönnum í fyrsta tenór. Samkvæmt fundargerð þess fundar lýsti formaður, Bjarni Eggertsson, því yfir að hann "liti svo á að starfsemi kórsins væri óframkvæmanleg án þess að fá utanaðkomandi menn að láni í fyrsta tenór, sem hann áleit að væri erfitt við að eiga."

Svo er að sjá að hljóð í mönnum á þessum fundi hafi verið fremur dapurlegt.  Það vantar peninga, það vantar söngmenn en þeir sem fyrir eru vilja halda áfram. Fram kom tillaga þess efnis "að athuga möguleika fyrir því að starfsemi kórsins verði eftirleiðis rekin af Lögeglufélaginu".   Af þessu varð nú ekki.

Eins og áður sagði var starfsemi kórsins ekki mjög öflug um tíma eftir flutninga þeirrar söngskrár sem Sigurður Þórðarson stjórnaði. Það var ekki fyrr en eftir að Agnar Kofoed Hansen tók við embætti lögreglustjóra að þarna varð breyting á.  Þá æfði kórinn og söng undir stjórn Matthíasar Sveinbjörnssonar lögregluvarðstjóra. Matthías hafði söngstjórn á hendi í þrjú ár.  Hann hafði geysimikinn áhuga á söng og hljómlist og lagði á sig mikla vinnu til eflingar söngstarfsemi innan lögreglunnar.  Hann hafði um tíma á hendi raddæfingar hjá kórnum og gefur það auga leið að þar liggur ákaflega mikil vinna að baki. Það vita allir sem til þekkja að þarna var Matthías að vinna að sínu hugðarefni og hann var þá ekki að kasta tölu á þær stundir sem í þetta fóru.

Árið 1949 barst lögreglukórnum boð um að taka þátt í söngmóti lögreglukóra Norðurlanda sem áformað var að halda í Stokkhólmi dagana 20.- 30. júlí 1950.  Í sambandi við upphaf þess máls mun Ólafur Guðmundsson frá Laugarvatni hafa komið allmjög við sögu.  Hann var kunnugur mönnum í lögreglunni í Stokkhólmi og til hans mun hafa verið skrifað í fyrstu vegna þessa máls.  Ólafur var mörg ár í lögreglunni í Reykjavík og styrk stoð í Lögreglukórnum.

Í aprílmánuði 1950 var mönnum hóað saman og þessi mál rædd. Fundargerð frá þessum fundi greinir frá því að Ingólfur Sveinsson hafi stjórnað fundi en hann ásamt Kristni Helgasyni og Elís Hannessyni stóð fyrir því að til þess fundar var boðað.  Á þessum fundi var kjörin stjórn og var formaður kosinn Friðjón Þórðarson, sem þá var fulltrúi lögreglustjóra en síðar alþingismaður og ráðherra.  Friðjón var og er mikill söngmaður og þeir sem eiga þess kost að hlusta á kvartettinn "Leikbræður" heyra þar Friðjón syngja annan bassa. Í stjórn með Friðjóni voru kjörnir Ásmundur Matthíasson sem ritari og Guðbjörn Hansson sem gjaldkeri.

Það gefur augaleið að þar sem mótið skyldi haldið í  júlímánuði urðu menn nú að láta hendur standa fram úr ermum varðandi æfingar og undirbúning allan.

Ekki þarf að fjölyrða um það, auðvitað var farið á söngmótið. Vilji er allt sem þarf. Kórinn mynduðu fimmtán menn og var fararstjóri Friðjón Þórðarson.

Þegar ákveðið var að taka þátt í þessu móti lá það fyrir að útvega söngstjóra.  Þá var leitað til Páls Kr. Pálssonar, því nú varð að vanda valið.  Páll var þá þegar orðinn þekktur tónlistarmaður hér heima, mikill organisti og píanóleikari.  Hann er sonur Páls Árnasonar, sem um margra ára skeið starfaði í lögregluliði Reykjavíkur,  þannig að hann var lögreglunni ekki með öllu ókunnur.

Eins og áður sagði þá reyndi mjög á góðvild og hjálpsemi stjórnenda þegar slík  mál eru í gangi sem þarna því það er mikil blóðtaka fámennu lögregluliði að missa fimmtán manna hóp úr landi en velvild og góður hugur til kórsins frá Sigurjóni Sigurðssyni, sem þá var orðinn lögreglustjóri, og Erlingi Pálssyni, þáverandi yfirlögregluþjóni, gerði þetta kleift.

Þeir sem fóru þessa fyrstu söngför til útlanda með Lögreglukórnum eiga um hana hlýjar og bjartar minningar enda varð hún öllum þátttakendum til mikils sóma og ánægju.  Eftir að þessari för lauk og heim var komið hélt starfsemi kórsins áfram. Sungið var á árshátíðum lögreglunnr og í útvarp.

Árið 1952 voru menn stórhuga. Það var ákveðið að æfa af kappi og "troða upp" og það var ekki látið sitja við orðin tóm.  Þann 20.apríl hélt Lögreglukórinn söngskemmtun í  Gamla bíói undir stjórn Páls Kr. Pálssonar. Sögmenn munu hafa verið 21.  Einsöngvarar voru þeir Gunnar Einarsson og Garðar Guðmundsson.  Báðir sungur þeir í fyrsta tenór og er gaman að geta þess að Gunnar syngur fyrsta tenór í kvartettinum Leikbræðrum. 

Auk þess að syngja í Gamla bíói söng kórinn einnig þetta ár á Akranesi, í Félagsgarði í Kjós, á Selfossi, í Grindavík og Hafnarfirði. Í Grindavíkurferðinni var einnig sungið fyrir vistmen og starfsfólk á Vífilsstöðum.

Þegar litið er á blaðadóma frá þessum tíma kemur íljós að þeir eru allir lofsamlegir og langar mig að láta fljóta hér með hluta úr grein sem Þórarinn Jónsson tónskáld skrifaði eftir að hafa hlýtt á söng kórsins í Gamla bíói.  Hann segir m.a. í þesari grein:

"Raddgæði kórsins, sem telur 21 meðlim, er með slíkum ágætum að undrun sætir, og nýtur hann auk þess handleiðslu hins markvissa og gagnmenntaða söngstjóra síns.  Er því erfitt að gera upp á milli viðfangsefnanna. Undirrituðum gafst því miður ekki kostur á að heyra tvö fyrstu lögin en best virtust annars takast "Ólafur og álfamætin" með einsöng Gunnars Einarssonar, sem flutt var af hreinustu snilld sem og yfirleit allur "piano" söngur kórsins,  því þar nutu hinar fáguðu og draumkenndu tenórraddir kórsins sín best. Hinum hressilega og magnþrungna SUOMI söng Sibelíusar "Isanmalle", sungnum á finnsku, gerði kórinn bestu skil og munu áhrif þessa lags verða flestum sem heyrðu eftirminnileg. Söng Lögreglukórsins var, sem fyrr segir, tekið með hjartanlegum fögnuði og varð hann vitanlega að endurtaka fjölmörg lög og syngja aukalög.  Það leyndi sér ekki að Reykvikingar eru stoltir af lögreglunni sinni hvort sem hún þaggar niður í þeim eða kveður sér sjálf hljóðs."

Ekki verður annað sé en að menn hafi mátt vel við una að fá slíkan dóm sem þennan, þeir voru raunar fleiri og allir á sama veg.

Eftir förina til Stokkhólms hefði mátt ætla að starfsemin lamaðist að nokkru, en því var í þessu tilfelli öfugt farið eins og sést á framangreindu.  Kórfélagar voru samhentir og sammála um að láta ekki staðar numið.  Það má vafalaust mörgum þakka en formaður var áhugasamur sem fyrr og ekki síður söngstjórinn, Páll Kr. Pálsson, sem hélt áfram með kórinn eftir að heim kom.  Ekki fer hjá því að vegna Stokkhólmsfararinnar hafi kórfélagar stofnað til nokkurra skulda. 

Á aðalfundi félagsins 6. desember 1950 ræddi Friðjón formaður um fjárreiður kórsins; "sagði hann að við skulduðum 34 þúsund.  Von um styrki úr bæjarsjóði hefðum við en Alþingi hefði veitt okkur á fjárlögum kr. 6.000 og kr. 8.000 hefðum við fengið úr lögreglusjóði"  Kórinn hefur á þessum tíma, ekki síður en nú, átt góða fjáröflunarmenn því á aðalfundi 27. október 1952 upplýstist að skuldir kórsins voru nákvæmlega kr. 5.718,08.  Á þessum fundi baðst formaður undan endurkjöri en fundarmenn neituðu að taka slíkt tilgreina og kusu hann áfram. Tók formaður þá fram að hann myndi aðeins sitja í stjórn þar til skuld kórsins væri greidd.

Það virðist ekki hafa vafist fyrir mönnum að greiða þá skuld því á aðalfundi kórsins í október 1954 var kosinn nýr formaður, Páll Eiríksson, og í stjórn með honum þeir Ólafur Guðmundsson og Ingólfur Sveinsson.  Friðjón, fyrrverandi formaður, var um þessar mundir að hverfa til annarra starfa í þjóðfélaginu eftir mikil og giftudrjúg störf hjá lögreglustjóraembættinu og ekki síður mikil og óeigingjörn störf fyrir Lögreglukórinn.

Áður var að því vikið að söngstjórinn, Pál Kr. Pálsson, hefði haldið áfram með kórinn eftir Stokkhólmsförina og er það í sjálfu sér ekki í frásögur færand. Hitt er öllu athyglisverðara að á fundi sem stjórn kórsins hélt með Páli og sönglaganefnd í nóvember 1954 gerði gjaldkeri  "fyrirspurn til Páls Kr. Pálssonar söngstjóra um hvaða greiðslu hann myndi taka fyrir vinnu sína við æfingar og stjórn kórsins. Páll kvaðst ekki leggja neina áherslu á kaupgreiðslu fyrir þetta en taldi sig þurfa að fá aukakostnað greiddan."  Hér er þess að gæta að Páll var mjög störfum hlaðinn um þessar mundir og hefði aðveldlega getað varið tíma sínum í störf sem gefið hefðu meira í aðra hönd.  Hann vildi hins vegar kórnum vel og helgaði honum drjúgan skerf af tíma sínum.

Í félagsskap sem þessum verður það oft svo að hugmyndir fæðast en lifa skamma stund margra hluta vegna, starfsemin rís og hún hnígur. Margt á að gera en þröskuldar eru margir.   Rætt var um að syngja opinberlega, fara í söngferðalag til útlanda,  til Færeyja, til Evrópulanda, einnig ferðalög innanlands. Hins ber að geta að brauðstritið er tímafrekt og gefur ekki af sér meira en það að menn hikuðu við, á þessum tíma, að leggja upp í löng ferðalaög.

Starfsemi kórsins næstu árin var því næsta hefðbundin.  Það var æft sér til gamans og svo var sungið á árshátíð lögreglunnar.

Í janúar 1958 var haldinn aðalfundur. Páll Eiriksson gaf ekki kost á sér í formannsstöðu lengur. Ný stjórn var kjörin. Formaður Guðbjörn Hansson og með honum þeir Ólafur Guðmundsson og Garðar Guðmundsson. Mætingar kórmanna á æfingar á þessum tíma hafa verið misjafnar eins og gengur og því gjarnan kennt um að ekkert sérstakt færi framundan. Hugmyndir eru enn uppi um ferðalög, m.a. til Spánar.

Ekki varð þó af því.  En fleira má gera. Þann 17.febrúar 1959 mætti kórinn í útvarpssal og söng inná segulband. Þar var sungið ma. Kaldalónskviða, Ólafur Tryggvason og fleiri lög. Kórfélagar voru þá 18. Nú hafði kórnum borist liðsauki og það ekki af lakari endanum.  Lögreglan í Reykjavík gat á þessum árum státað sig af kvenlögregluþjónum ekki síður en nú. Þar má nefna Guðlaugu Sverrisdóttur varðstjóra sem gekk til liðs við kórinn og var undirleikari hjá honum um hríð.

Snemma árs 1959 var hafist handa við æfingar, fyrirhugað var að fara í söngför.  Æfingar voru í Gúttó eða Tjarnarkaffi, æft þrisvar í viku og síðar á hverjum degi.  Þann 12.apríl var haldið upp í Borgarfjörð og haldin söngskemmtun í Bogarnesi.  Var sú för í alla staði ánægjuleg og voru móttökur góðar. Í einum blaðadómi frá 15.apríl segir m.a. "Lögreglukórinn hélt samsöng í samkomuhúsinu hér í Borgarnesi við góða aðsókn.  Var söng kórsins tekið mjög vel.  Varð kórinn að endurtaka nokkuð af lögunum og syngja aukalög.  Söngstjóri kórsins var Páll Kr. Pálsson og hafði hann raddsett fyrir karlakór nokkur af hinum þekktu, vinsælu lögum Sigvalda Kaldalóns.  Undirleikari var Guðlaug Sverrisdóttir lögreglukona. Áheyrendur klöppuðu að lokum glaðir í bragði, hrifnir af söngnum og endurtók þá kórinn fyrsta lagið; Ísland eftir Sigurð Þórðarson við hið fagra ljóð eftur Huldu - sem söngstjórinn taldi uppáhaldslag og stolt kórsins." Einsöngvari í flutningi á þessari dagskrá var Gunnar Einarsson.

Eftir Borgarnesferðina var síðan sungið á ýmsum stöðum, endurgjaldslaust, t.d. á Vífilsstöðum, Hrafnistu og víðar. Þessi söngskrá var síðan sungin inn á segulband hjá Ríkisútvarpinu í maí þetta ár.

Snemma árs 1960 barst Lögreglukórnum bréf frá Oslo Politi Sangkor þar sem rætt var um að O.P.S ætlaði að halda söngmót lögreglukóra Norðurlanda í júní 1961.  Í fundargerðabók frá þessum tíma er bókað: "Bréf sent Oslo Politi Sangkor 11.6.1960. Þeim þakkað bréf. Tilkynnt lítil von um þátttöku vegna fjárhagsörðugleika."

Hófust nú umræður miklar innan kórsins um þetta mál og var útlitið satt að segja ekki gott. Kórinn átti aðeins til kr. 13.000 en áætlað var að ferðin fram og til baka fyrir alla kórmenn kostaði  kr. 126.000.  Aðalfundur var haldinn í apríl 1961.  Guðbjörn Hansson var kjörnn formaður og í stjórn með honum Ólafur Guðmundsson og Ágúst Kristjánsson.  Könnun var gerð á vilja manna til að fara til Osló. Flestir voru ákveðnir í að fara en eins og gerist og gengur heltust sumir úr lestinni.  Mikið starf  var framundan við að afla fjár fyrir ferðina og undirbúa hana að öllu leyti.  Menn leituðu á ýmis mið til fjáröflunar. Leitað var eftir styrkjum, happdrætti var sett í gang o.s.frv.   Menn lögðu á sig mikla vinnu til að komast í þessa ferð.

Enn reyndi á velvild lögreglustjóra í garð kórsins og brást hún ekki. Osló var heimsótt, starfsfélagar hittust.  Ný kynni komust á, gömul endurnýjuð. Norðmenn tóku íslenska kórnum með sérstökum hætti.

Í flugstöðinni var mættur norski lögreglukórinn og þegar sá íslenski gekk inn í flugstöðina sungu Norðmenirnir "Sangerhilsen".  Það gerðu þeir ekki við hina kórana.  Þetta lýsir etv. því hugarþeli sem þeir bera til okkar.  Þarna átti kórinn góða daga, þeir voru fljótir að líða. Íslendingar voru vinsælir hjá Norðmönnum, heimboð tíð, veitingar stórkostlegar, viðmótið hlýtt, eins og bræður hittust eftir langan aðskilnað.  Það var margt skoðað, mikið sungið, vináttubönd hnýtt, þau hafa ekki slitnað ennþá.

En í öllu þessu umstangi var einnig hugað að framtíðinni. Formenn kórann og fleiri héldu fund og þar var fast leitað eftir því að næsta kóramót yrði haldið á Íslandi og ekki liði lengri tími en fimm ár þar til það yrði haldið. 

Tíminn líður. Þann 5.maí 1962 var haldinn aðalfundur kórsins í réttarsal lögreglustöðvarinnar í Pósthússtræti.  Aðalmálið á þeim fundi var söngmótið í Osló.  Menn voru ákaflega ánægðir, minningasjóðurinn hafði stækkað til muna. Stjórn kórsins hlaut lof fyrir frammistöðu sína.  Á þessum fundi tilkynnti Guðbjörn Hansson að hann gæfi ekki kost á sér til formannskjörs, hann væri að hætta í lögreglunni sökum aldurs.  Það var eftirsjá í Guðbirni og mönnum þótti miður að missa svo styrka stoð sem hann var í þessum félagsskap. Á þessu fundi var han kjörinn heiðursfélagi kórsins, sá fyrsti sem þann heiður hlaut.

Þótt Guðbjörn væri að hætta störfum í lögreglunni, og um leið sem formaður kórsins,  þá var síður en svo að hann væri að slíta tengslin við kórinn, það átti eftir að koma í ljós síðar.

Á þessum fundi var nýr formaður kjörinn Ingólfur Þorsteinsson, síðar yfirlögregluþjónn rannsóknarlögreglunnar.  Með honum í stjórn voru kosnir þeir Ólafur Guðmundsson og Ágúst Kristjánsson, þeir voru raunar í stjórninni áður.

Um vorið 1962 var sungið inn á segulband hjá ríkisútvarpinu.  Hluti af þeirri upptöku var síðan sendur út á öldum ljósvakans í júlímánuði þetta ár. Þessi upptaka var seinnipart sumars kynnt fyrir Haraldi Ólafssyni forstjóra Fálkans.  Haraldur lýsti ánægju sinni með sönginn og kvaðst fús til að gefa út hljómplötu með hluta af söng kórsins  "og þá jafnvel aðra hljómplötu síðar með því sem eftir yrði" segir í bókun um þetta mál á stjórnarfundi 1. september 1962.  Skömmu fyrir jólin 1962 kom svo platan út með söng kórsins þar sem hann söng Kaldalónskviðu undir stjórn Páls Kr. Pálssonar.  Lög af þeirri plötu hafa alloft verið leikin í útvarpið enda mun söngurinn hafa tekist allvel.

Á árinu 1962 kom fram hugmyndin um að láta útbúa félagsmerki kórsins.  Um þetta var að sjálfsögðu nokkuð rætt og að lokum var Kjartani Ásmundssyni falið að útbúa þetta merki.  Merkið teiknaði hinn landskunni listamaður Bjarni Jónsson en hann var þá teiknikennari við Flensborgarskólann í Hafnarfirði. Merkið myndar lögreglustjarnan, gyllt, rauður flötur í miðjunni og gylltir stafir LKR gylltir þar í. Stafirnir eru í líkingu við nótur.

Á árinu 1963 bárust áskoranir frá lögreglukórum allra Norðurlandanna til okkar um að halda hér söngmót lögreglukóra Norðurlanda, hið þriðja í röðinni. Mikill hugur var í mönnum og allir gerðu sér ljóst að nú varð að vanda til verka.  Það var á þessu ári sem hornsteinn var lagður að lögreglustöðinni við Hverfisgötu. Það gerðist nánar tiltekið þann 1. júní. Áður hafði lögreglustjóri farið þess á leit að kórinn syngi við þessa athöfn og var að kórnum mikið ánægjuefni að verða við þeirri bón.  Lögreglustjóra voru kynnt áform kórsins um að halda kóramótið hér á landi næst og var hans afstaða til málsins skýr frá upphafi.  Hann lagði sitt af  mörkum til þess að mótið yrði okkur til sóma, kórnum, lögreglunni og þjóðinni allri. Á þessu ári var gerð breyting á lögum félagsins og þá m.a. í þá átt að fá þeim tíma heitir félagið Lögreglukór Reykjavíkur.  Þetta gerðist á aðalfundi sem haldinn var 16. október 1963.  Þá var ennfremur kjörin ný stjórn og hlutu kosningu: Ingólfur Þorsteinsson sem formaður og með honum þeir Ólafur Guðmundsson ritari og Gísli Guðmundsson gjaldkeri.   Allmjög var farið að huga að málum vegna fyrirhugaðs söngmóts en þó var söngstarfsemi haldið áfram af fullum krafti og voru nú æfð jólalög.  Sú söngskrá var tekin upp  á segulband í Hafnarfjarðarkirkju í október 1964 undir stjórn og við orgelleik Páls Kr. Pálssonar.  Fjögur af þeim 11 lögum sem þarna voru sungin inn á band voru síðar gefin út á fjögurra laga hljómplötu hjá Fálkanum.  Á jólum þetta ár söng kórinn í Neskirkju þessi jólalög og naut þar aðstoðar og fyrirgreiðslu sr. Franks M. Halldórssonar. Var Neskirkja troðfull og var mál manna að söngurinn hafi tekist mjög vel.

Um þessar mundir kom til mála að Páll Kr. Pálsson hætti söngstjórn hjá Lögreglukórnum. Framundn voru mikil störf hjá honum þanng að hann sá ekki fram á að hann gæti sinnt kórnm svo sem þyrfti vegna þess sem framundan var.  Syrti nú í álinn um sinn.  Á þessum tíma var í lögreglunni tónlistarskólamenntaður maður, Frank Herlufsen. Hann var fenginn til að stjórna kórnum veturinn 1964-1965 og undir hans stjórn söng kórinn á árshátíð lögreglunnar þann vetur.  Breyting varð á starfshögum Páls Kr. og varð það að ráði að hann kom og tók að sér stjórn Lögreglukórsina aftur.

Mikið starf var nú framundan hjá LKR.  Upp var að renna erfitt og annasamt tímabil vegna undirbúnings söngmótsins sem halda átti hér á landi sumarið 1966.  Stjórn kórsins sá fram á að kalla þyrfti fleiri menn til beinna framkvæmda.  Á fundi í september 1965 voru kjörnir í framkvæmdanefnd: Bogi Jóhann Bjarnason, Hörður Valdimarsson, Ólafur Guðmundsson, Kristinn Óskarsson og Rúnar Guðmundsson.  Margvísleg störf  biðu þessarra manna, margt þurfti að skipuleggja til að mótið færi sem best fram. Söngstjórinn, Páll Kr. Pálsson, tók að sér að vera framkvæmdstjóri mótsins.

Stóra stundin er runnin upp. Það er kominn 19. júní 1966. Starfsbræður frá Norðurlöndum eru að koma. Fyrst Svíar,  síðar Norðmenn,  Danir og loks Finnar.  Aðaldvalarstaður kórmanna var í Sjómannaskólanum í Reykjavík en hann var fenginn til að hægt væri að hýsa mótsgesti á þægilegan hátt meðan mótið stæði yfir. Það var sett mánudaginn 20.júí við afar hátíðlega athöfn sem fram fór undir berum himni framan við skólann. Þetta var ógleymanleg stund. Kórunum var stillt upp undir fánum sínum, ræður fluttar, mótið sett. Veðurguðirnir fóru mildum höndum um mótsgesti.

Á þriðjudeginum 21. júní var öllum kórunum stillt upp á Snorrabraut við nýju lögreglustöðina.  Þaðan hófst skrúðganga með lúðrasveit í broddi fylkingar. Gengið var um Snorrabraut, Laugaveg,  Bankastræti,  Lækjargötu og staðnæmst á tröppum Menntaskólans í Reykjavík en þar sungur kórarnir, hver fyrir sig og svo allir saman.

Veðrið var eins og það getur fegurst orðið hér á þessum árstíma. Það ríkti hér nóttlaus voraldar veröld.  Borgarbúar kunu að meta þetta; Lækjargatan var troðfull af fólki. Þetta var nánast eins og um mjög mikilsverðan atburð væri að ræða. Haft var á orði að því væri líkast að hér væri um þjóðhátíð að ræða.  Það var ákaflega ánægjulegt fyrir gestgjafana að sjá þetta, uppörvandi, um leið og það hlaut að hafa þau áhrif á gesti okkar að þetta varð þeim ógleymanleg stund og þeir  skynjuðu svo berlega hve borgarbúar tóku mikinn þátt í því sem hér var að gerast. Ennþá tala þeir um þetta mót og um það hve vel þeim var tekið hér á landi.

Það var ferðast með kórfélaga, þeim voru sýndir merkir staðir, m.a. Þingvellir og Skálholt auk þess var farið með þá til Selfoss og Hveragerðis.

Sagan endurtekur sig. Ný kynni skapast, vináttubönd myndast, þau gömlu treyst. Tíminn líður fljótt við söng og gleði í hinni fögru íslensku sumardýrð. Áður en nokkur veit er söngmótið afstaðið. Það myndast tóm í hugum manna. En þeir sem í eldlínunni stóðu geta stoltir hugsað til liðinna daga, mótið var öllum sem að því stóðu til mikils sóma.

Í þessu máli hefur verið minnst á Guðbjörn Hansson þegar hann lét af formennsku.  Hann sló ekki slöku við í sambandi við þetta mót, vann ósleitilega og taldi ekki stundirnar sem í þetta fóru.  Þær voru margar, það vissu allir, og það voru einnig margar krónurnar sem hann náði inn í fjáröflun vegna mótsins stóð sem hæst.  Hann var vel þekktur maður og vinsæll og menn vildu gera honum greiða. Já, menn voru ánægðir og máttu vera það.  Á aðalfundi sem handlinn var 5.desember 1966 var stjórnin endurkjörin með lófaklappi en stjórnarmenn voru sem áður Ingólfur Þorsteinsson, Ólafur Guðmundsson og Gísli Guðmundsson.

Eftir þetta mikla átak er ekki að undra þótt lægð kæmi í starfsemi kórsins og kemur þar fleira til. Hin mikla hjálparhella kórsins til fjölda ára, Páll Kr. Pálsson, hafði tilkynnt stjórninni að hann myndi yfirgefa kórinn. Hann var svo sannarlega búinn vel að gera og mun kórinn standa í skuld við hann um ókomin ár.

Nú lá fyrir að finna nýjan söngstjóra. Það var ekki aðgert. Þeir sem til greina komu voru störfum hlaðnir, það er alltaf spurning hvort þar er mjög spennandi fyrir menn sem mikið hafa að gera að tak aað sér fámennan févana kór. ´Þó tóskt stjórninni að finna mann, mjög vel lærðan í faginu, menntaðan í "hinu blauta Hollandi." Á aðalfundi kórsins í nóvember 1967 tilkynnti formaður að hann hefði rætt við Gunnar Reyni Sveinsson og væri hann tilleiðanlegur að taka að sér söngstjórnina.  Á þessum aðalafundi var breyting á stjórn kórsins. Ólafur Guðmudson óskaði eftir að losna úr stjórn. Að fundi loknum var stjórnin þannig skipuð: Ingólfur Þorsteinsson, Gísli Guðmundsson og Hörður Valdimarsson.

Árið 1968 voru kórmenn farnir að leiða hugann að utanför en ákveðið var að næsta söngmót lögreglukór Norðurlanda yrði haldið í Finnlandi í september 1970.  Ferðahugur er kominn í kórmenn því í bókun aðalafundar er þess getið að "æfingar hafi verið óvenjumargar og yfirleitt vel sóttar."

Á aðalfundi í desember 1969 tilkynnti Ingólfur Þorsteinsson að hann ætlaði ekki að gefa kost á sér til formennsku lengur. Hann var búinn að gera vel, leiða kórinn farsællega um árabil.  Í stað Ingólfs var formaður kjörinn Bjarki Elíasson yfirlögregluþjónn og með honum í stjórn Gísli Guðmundsson og Hörður Valdimarsson.

Nú var mikið framundan, árið 1970 var runnð upp, utanför fyrirhuguð.  Kosið var í nefndir til að vinna að ýmsum verkefnum og eins og gengur var fjáröflun stór þáttur í þessum undirbúningi.  Enn kemur við sögu gamla kempan Guðbjörn Hansson, hann tók að sér formensku í fjáröfunarnefnd. Það mál reyndist í góðum höndum.

Það var mikið sungið árið 1970, m.a. nokkrum sinnum fyrir aldrað fólk, fyrir Finnlandsvinafélagið SUOMI, á árshátið lögreglunnar eins og vanalega á þessum árum og í útvarp.

Kórinn fór síðan til Finnlands i september 1970. Sú ferð tókst í alla staði mjög vel og var til sóma bæði fyrir gestgjafa og gesti.  Það setti einnig ánægjulegan svip á ferðina að lögreglustjórinn í Reykjavík, Sigurjón Sigurðsson og kona hans frú SigríðurKjaran, sáu sér fært að koma með kórnum en auk þess voru eiginkonur flestra kórmannameð í ferðinni.

Söngmótið í Helsingfors sameinaðist hinum svokallaða lögregludegi hjá finnsku lögreglunni og setti það ekki síður hátíðarblæ á dagskrá mótsins. Það verður öllum ógleymanlegt sem þátt tóku þegar allir kórarnir, 3 - 400 manns, sungu Finlandia eftir Sibelius í Kulturhuset við undirleik hljómsveitar lögreglunnar í Helsingfors. Svo sterkt verkaði þetta á menn að þeir sáust fella tár.

Enn stækkaði minningarstjóðurinn og eftir ferðina gátu menn yljað sér við ljúfar minningar og glaðst yfir vináttu starfsfélaganna á hinum Norðurlöndunum.

Aðalafundur 1970 var haldinn 21. janúar 1971.  Þá tilkynnti formaður, Bjarki Elíasson að stjórn kórsins hefði ákveðið að tilnefna Ingólf Þorsteinsson yfirlögregluþjón og fyrrum formann kórsins sem heiðursfélaga hans.  Þessu fögnuðu kórfélagar og hróðpuðu ferfalt húrra Ingólfi til heiðurs.  Ingólfur var annar í röðinni sem varð þess heiðurs aðnjótandi. Á þessum fundi varð breyting á stjórninni.  Ívar Hannesson komþar inn ritari í stað Harðar Valdimarssonar en fyrir í stjórn voru þeir Bjarki Elíasson formaður og Gísli Guðmundsson gjaldkeri.  Á þessu ári var víða sungið, m.a. á sjúkrahúsum, fyrir aldrað fólk,  á árshátið, við útfarir starfsfélaga o.s.frv. Á þessu ári urðu söngstjóraskipti hjá Lögreglukórnum.  Gunnar Reynir Sveinsson, sem stjórnað hafði kórnum um hríð, lét af störfum. Þar hvarf af þeim vettvangi mikilhæfur og vandvirkur tónlistarmaður.

Þá lá enn fyrir að útvega söngstjóra. Niðurstaðan varð sú að fyrir valinu varð Reynir Jónasson, núverndi organisti í Neskirkju. Undir hans stjórn æfði kórinn söngskrá sem flutt var á árshátið lögreglunnar svo og við nokkur önnur tækifæri. Reynir sagði söngstjórastafinu lausu eftir eitt ár sökum anna. Á aðalfundi kórsins í janúar 1973 tilkynnti formaður brotthvarf Reynis úr kórnum og gat þess um leið að búið væri að ráða annan söngstjóra, Magnús Ingimarsson, sem þá var orðinn mjög vel þekktur tónlistarmaður og snilldar útsetjari. Breytinar uru engar á stjórn kórsins og starf hans með hefðbundnum hætti.

Á þessum tíma var ekki annað vitað en að næsta söngmót yrði haldið í Kaupmannahöfn á næsta ári, þe. 1974.  Menn voru því farnir að huga að undirbúningi. Þess ber einnig að geta að hjá lögreglunni í Reykjavík var mikið framundan árið 1974 vegna fyrirhugaðra hátíðahalda,  bæði á Þingvöllum og í Reykjavík vegna 1100 ára afmælisins.

Á  aðalfundi kórsins í febrúar 1974 kom í ljós að bréf hafði þá nýlega borist frá danska kórnum þess efnis að mótinu væri frestað, en stefnt að því að halda það árið 1975.  Urðu þetta nokkur vonbrigði.  Á þessum sama fundi kom fram ósk frá Matthíasi Sveinbjörnssyni þess efnis hvort hann mætti ekki starfa áfram með kórnum þrátt fyrir að hann væri þá hættur störfum hjá lögreglunni sökum aldurs.  Var það auðsótt mál,  því eins og fram hefur komið hér áður var Matthías búinn að vinna mikið starf í þágu kórsins sem seint verður fullþakkað.  Á stjórnarfundi 17. október 1974 var samþykkt að gera Matthías heiðursfélaga í kórnum og var hann sá þriðji sem hlaut þann heiður.

Rétt er að geta þess hér að á undanförnum árum hafði allmikið verið rætt um það á stjórnarfundum og almennumfundum í kórnum að kórinn þyrfti að eignast félagsfána. Á stjórnarfundi 1975 kom fram tillaga þess efnis að eiginkonum kórmanna yrði falið að sauma fána.

Undirbúningur var nú í fullum, gangi fyrir mótið íKaupmannahöfn og eins og áður var fjáröflun stærsti liðurinn þar í.  Formaður fjáröflunarnefndar var nú kjörinn Kristinn Óskarsson, dyggur og ötull til allra starfa og mikill vinnuþjarkur í málaefnum kórsins.

Nú bættist kórnum liðsauki við fjáröflun og komu þar til sögunnar eiginkonur kórmanna. Lögðu þær á sig mikla vinna og í marsmánuði héldu þær kökubasar. Þetta góðgæti þeirra hvarf eins og dögg fyrir sólu, ágóðinn var lagður í ferðasjóð.

Þann 29.maí 1975 var lagt af stað til Kaupmannhafnar og eftir  3 1/2 klst. ferð var lent á Kastrupflugvelli.  Félagar úr K.P.S tóku á móti íslenska kórnum og óku honum að lögregluskólanum í Kaupmannahöfn en fyrirhugað var að allir kórarnir dveldu þar meðan mótið stæði yfir.  Á þessu varð þó misbrestur því sumir vildu fremur dvelja á hótelum og gerðu það.  Mótið var síðan sett að morgni 30.maí.  Þann dag var sungið á tröppum ráðhússins en síðan voru þegar veitingr í boði borgarstjórans, Börge Schmidt.

Kórmönnum voru sýndar Carlsberg verksmiðjurnar og að sjálfsögðu leyft að bragða á framleiðslunni og sátu kórmenn og eiginkonur veislu í boði Carlsberg verksmiðjanna.  Tívolí var skoðað, farið til Helsingör, Louisiana safnið skoðað og Kronborgarkastali.  Viðstaddur þessa athöfn var Knútur prins en hann var verndari þessa söngmóts. 

Lokahóf mótsins var síðan haldið á hótel NIMB og daginn eftir tvístruðust hóparnir.  Menn kvöddust, ánægjulegir dagar voru liðnir, grár hversdagsleikinn framundan og væri hugsað til baka yljuðu hlýjar minningar.

Heim var haldið og framundan var hefðundið starf, sungið við hin ýmsu tækifæri. Þann 20. október 1975 söng kórinn við útför Matthíasar Sveinbjörnssonar, sem var einn af stofnendur kórsins og haldreipi hans um margra ára skeið hvað viðkom æfingum og kórstjórn.  Við þessa útför voru stödd öldruð hjón, Hallbjörn Jónsson og Stefánía Söebeck, hann 85 ára og hún 78  ára. Þessi öldnu hjón urðu svo hrifin af söng kórsina við þetta tækifæri að þau skrifuðu síðar bréf til kórstjórnarinnar og óskuðu eftir því að kórinn syngi yfir þeim látnum.

Á aðalfundi kórsins í janúar 1976 bar Bjarki Elíasson formaður fram þakkir vegna fánans sem kórinn hafði nú loks eignast og notaður var í fyrsta sinn á söngmótinu í Kaupmannahöfn.  Heiðurinn af tilurð þessa fána á Margrét Árnadóttir, eiginkona Gísla Guðmundssonar.  Margrét hafði með þessu unnið mikið og óeigingjarnt starf fyrir kórinn og á hún miklar þakkir skildar fyrir.

Á þessum aðalafundi varð sú breyting á stjórn kórsins að Gísli Guðmundsson gaf ekki kost á sér til stjórnarsetu og að fundi loknu var stjórnin svo skipuð. Formaður Bjarki Elíasson og með honum Rúnar Guðmundsson og Ívar Hannesson.

Haldið var áfram æfingum og sungið á ýmsum stöðum undir stjórn Magnúsar Ingimarssonar. Konur kórmanna studdu við bakið á sínum mönnum eins og ætíð áður.  Þeirra myndarskapur minnkaði ekki þótt ekkert sérstakt væri framundan og söngstarfsemin í lægð einsog oft vill verð eftir mikla vinnu.  Þær bökuðu góðgæti og seldu til ágóða fyrir kórinn. Það komu fram hugmyndir á þessum tíma að fara í söngferðalög, annaðhvort utanlands eða innan, en þær tillögur fengu ekki hljómgrunn og úr þessu varð ekki.  Þá þegar farið var að ræða um næsta söngmót sem halda skyldi í Stokkhólmi árið 1980.

Á aðalafundi í  janúar 1978 varð breyting á stjórn kórsins og næsta starfsár var hún skipuð Bjarka Elíassyni formanni, Rúnari Guðmundssyni og Rudolf Axelssyni.  Það gerðist merkast á árinu 1978 að starfsbræður okkar í Lögreglukór Oslóborgar komu í heimsókn til Íslands.  Var það Lögreglukór Reykjavíkur mikil ánægja að taka á móti þessum gestum og veita þeim fyrirgreiðslu í þessri heimsókn. Var hún í alla staði mjög ánægjuelg og vel heppnuð.

Enn leiddu menn hugann að fjáröflun vegna næsta söngmóts.  Kristinn Óskarsson fékk það hlutverk að gegna störfum "fjármálaráðherra". Nokkra reynslu hafði hann af þeim málum og menn vissu að þessu embætti væri vel borgið í hans höndum.

Aðalfundur kórsins var haldinn í janúar 1979. Var þá ákveðið að fá að láni til styrktar kórnum menn lögreglunni óviðkomandi.  Áður var að vísu búið að fá Kristinn Hallsson óperusöngvara til liðs við kórinn og á fundinum var ákveðið að fá Hjálmtý Hjálmtýsson í kórinn til styrktar fyrsta tenór, því að mati söngstjórans vantaði þar í til að vel mætti fara.

Í undirbúning fyrir þetta mót urðu þáttaskil í sögu kórsins.  Í fyrsta sinn í sögu hans tóku eiginkonur söngmanna þátt í söngnum. Æft var lagið Ave maria eftir Sigvalda Kaldalóns við texta eftir Indriða Einarsson.  Var það mikið og lofsvert framtak að koma þessu á og gefur slíkum mótum aukið gildi fyrir alla sem taka þátt í þeim.  Mótið í Stokkhólmi tókst, sem öll fyrri mót, með ágætum, til sóma fyrir alla sem á einhvern hátt komu þar við sögu.

Á aðalfundinum sem haldinn var í október 1980 greindi formaður, Bjarki Elíasson frá starfsemi kórsins sl. ár og "sérstaklega nefndi hann þátttöku eiginkvenna kórmanna og þá áhrifamiklu stund er við sungum Ave Maria í Gustav Vasa kirkjunni" segir m.a. í fundargerð frá þessum aðalfundi.  Á þessum sama aðalfundi var tilkynnt að áformað væri að halda næsta söngmót í Osló árið 1984 en þá yrði norski kórinn 50 ára og einnig sá íslenski.  Það kom og fram á fundinum að nú yrði að huga að nýjum söngstjóra því Magnús Ingimarsson léti nú af störfum eftir að hafa æft kórinn og stjórnað honum um árabil.  Það er alltaf erfitt fyrir litinn  kór að skipt a um söngstjóra og þarf raunar ekki lítinn kór til.  Það var eftirsjá að Magnúsi Ingimarssyni, hann var smekkmaður á tónlist og góður félagi.

Eitt enn átti eftir að gerast á þessum aðalfundi en það var að kjósa nýjan formann.  Bjarki Elíasson tilkynnti að hann ætlaði ekki að gefa kost á sér áfram í formannssæti.  Bjarki var vissulega búinn að gera vel. Stýra kórnum í ölduróti sem óhjákvæmielga er samfara þremur söngmótum. Því hlutverki skilaði hann auðvitað með miklum sóma enda gamalvanur stjórnun við allskonar aðstæður bæði til sjós og lands.

Fram kom tillaga á fundinum um að fjölga í stjórninni. Tillagana var samþykkt og varð stjórninþví svo skipuð: Formaður Sigurður Kr. Sigurðssion og með honum Eiríkur Helgason, Rúnar Guðmundsson, Bertram Möller og Örnólfur Sveinsson.

Nú var helsta málið að finna nýjan söngstjóra sem menn gætu fellt sig við. Þá tókst giftusamlega því fyrir valinu varð Guðni Þ.  Guðmundsson, organisti í Bústaðakirkju. Var það mikill fengur fyrir kórinn að fá Guðna til liðs við sig því Guðni er með afbrigðum vandvirkur stjórnandi og því til viðbótar mjög góður félagi.  Hófst nú starf með hinum nýja söngstjóra og æfð upp söngdagskrá með jólasálmum.  Æfingar voru tíðar og m.a. farið upp í Munaðarnes um eina helgi og æft ar stanslaust allan tímann. Þessi dagskrá var síðan flutt í Bústaðakirkju við upphaf aðventu 29.11.1981.  Þann 1. desembe það ár var þessi dagskrá flutt í Hveragerðiskirkju. Þar lék Guðni einnig einleik á kirkjuorgelið en til aðstoðar kórnum við báða þessa kirkjutónleika voru hljóðfæraleikarar sem söngstjóri útvegaði.  Kórinn flutti þessa jóladagskrá víðar, t.d í Hafnarfirði og Kópavogi. Áður á árinu söng hann fyrir vistmenn og starfsfólk á Reykjlundi en þá aðra söngskrá.

Á aðalfundi í janúar 1982 varð sú breyting á stjórn kórsins að Bertram Möller hætti. Varð því stjórnin þannig skipuð: Formaður Sigurður Kr. Sigurðsson og með honum Sigurður Snorrason, Rúnar Guðmundsson, Örnólfur Sveinssonog Eiríkur Helgason.  Framundan var ekkert sérstakt. Að vísu kom fram hugmynd  um að fara í söngför til Grímseyjar og syngja fyrir eyjarskeggja við heimskautsbaug en úr því varð ekki. Ákveðið var að hefja æfingar haustið 1982 vegna söngmótsins í Osló 1984.

Aðalfundur var haldinn hjá kórnum í nóvember1982 og varð þá breyting á stjórnkórsins. Að fundi loknum var húnþannig skipuð: Formaður Bogi Jóhann Bjarnason, og með honum Sigurður Snorrason, Rúnar Guðmundsson, Arnþór Ingólfsson og Örnólfur Sveinsson.

Þett haust var farið í Rangárþing. Sungið fyrir starfsfólk og vistfólk á elliheimilinu á Hellu og í sömu ferð sungið fyrir starfsfólk og vistmenn á Akurhóli.  Uppistaðan í þessari söngskrá voru jólalög og var söngurinn vel þeginn af þeim sem á hlýddu. Söngstjóri var sem áður Guðni Þ. Guðmundson.

Nú va farið að hugsa til til Noregs 1984.  Menn stöðvuðust að venju við stærsta liðinn, nefnilega fjáröflunina og sem fyrr var Kristinn Óskarsson fenginn til að stýra henni. Kristinn er að vísu hættur í lögreglunni en hjá honum var sami áhugi fyrir málefnum kórsins og velferð.

Í maímánuði 1983 barst kórnum boð frá Þjóðhátíðarnefnd Reykjavíkur um að Lögreglukórinn syngi við hátíðarhöldin 17. júní.  Auðvitað var þetta tilvalið tækifæri til að kynna kórinn og varð hann fúslega við þessari beiðni.  Mikil vinna var löð í þetta og fengnir hljóðfæraleikarar til aðstoðar.  Tókst þessi söngur í alla staði mjög vel og varð kórnum og stjórnanda hans til mikils sóma enda voru undritektir hátíðargesta með miklum ágætum.

Aðalfundur kórsins var haldinn í Austurbæjarskólanum 9. nóvember 1983. Aðalmál fundarins var að sjálfsögðu fyrirhugað mót í Osló og mál því móti tengd.  Æfingar voru um þessar mundir einu sinni í viku en var síðar fjölgað í tvær.Á starfsárinu var enn sungið fyrir starfsfólk og vistmenn á Akurhóli og þáðu kórmenn veislukost að söng loknum hjá ráðamönnum staðarins enda eru forstjórar stofnunarinnar ekki ókunnir lögreglunni, Þorsteinn Sigfusson forstjóri var um árabil lögregluþjónn og varðstjóri í lögreglunni í Reykjavík og  aðstoðarforstjórinn er Hörður Valdimarsson sem einnig var mörg ár lögregluþjónn og varðstjóri í lögreglunni í Reykjavík. Hann var einnig mörg ár félagi í Lögreglukórnum og stjórnarmaður þar um árabil.  Í desembermánuði voru einnig sungin jólalög á Lækjartorgi.

Á aðalafundinum var stjórnin einróma endurkjörin enda ekki talið heppilegt, ef ekki bannað, að skipta um stjórn á því ári sem undirbúningur undir söngmót er í fullum gangi.

Stjórn og fjáröflunarnefnd urðu sammála um að efna til bingós en síðar var horfið frá því,  slíkt fyrirtæki talin of mikil fjárhagsleg áhætta eins og málum er háttað í þjóðfélaginu um þessar mundir. Afur á móti var ákveðið að gefa út afmælisblað í tilefni af 50 ára afmæli kórsins, safna auglýsingum og með því fjármagna fyrirtækið. Ákveðið að fá einhverja velunnara kórsins til að skrifa í blaðið og við athugun reyndist það auðvelt og auðsótt mál.

Til að annast útgáfu þessa afmælisblaðs voru kjörnir í ritnefnd þeir Bogi Jóhann Bjarnason formaður, Arnór Ingólfsson og Benedikt Lund.

Í gegnum tíðina hefur LKR eignast marga góða gripi á söngmótum sem haldin hafa verið, eru þeir vel varðveittir. En merkasta eign kórsins er sennilega kvikmynd sem tekin var hér á landi á árið 1966 af söngmóti kóranna. Hér er um að ræða mikla heimildarmynd, merka margra hluta vegna. Óskar Gíslason, hinn kunni kvikmyndatökumaður, tók þessa mynd og er hún varðveitt hjá Kvimyndasafni ríkisins. Er það verðugt verkefni sem framundan er að hljóðsetja þessa mynd.

Þegar skráð er saga félags eins og Lögreglukórs Reykjavíkur, þótt ekki sé nema um 50 ár skeið að ræða, er hætta á því að margt falli niður sem vert hefði verð að skrá.  Fundargerðir,  sem að miklu leyti þaf að byggja á, eru mismjafnar og því ekki treystandi að allt sé tíundað sem væri þess vert. Þetta kom berlega í ljós þegar rætt var við gamla kórfélaga og rifjað upp hverjir hefðu verið stjórnendur kórsins í upphafi. Í fundargerðabókum frá fyrstu árum kórsins er þess ekki getið að einn af stjórnendum kórsins á þeim tíma mun hafa verið Karl O. Runólfsson tónskáld.  Það er ekki fyrir hendi vitneskja hvar í röðinni starfstími Karls var og því er hans getið að lokum hér þesarar sögu. Það er þó talið sennilegt að Karl hafi tekið við stjórninni af Gunnari Sigurgeirssyni og verið með kórinn þar til Sigurður Þóraðarson tók við honum en fyrir þessu er engin vissa.

Í sambandi við æfingaaðstöðu hefur kórinn þurft að vera á ýmsum stöðum í gegnum árin. Aðstaða hefur verið á lögreglustöðvunum og eins á nokkrum stöðum úti í bæ. Nú um skeið hefur kórinn notið mikillar velvildar frá skólastjóra  Austurbæjarskólans, Alfreð Eyjólfssyni,  sem af sinni ljúfmennsku hefur leyft kórnum að hafa afnot af einni kennslustofu þar.

Á þessum 50 ára starfsferli hefur Lögreglukórnn eignast marga vini og velunnara og á þessum tímamótum þakkar hann þeim öllum.

Ekki er hættandi á að nefna hér einhvern sérstaklega, einhver myndi vafalaust gleymast. Því vill kórinn þakka öllum sem hafa styrkt hann á einhern hátt frá stofnun hans til þessa dags.

Það er þó ekki hægt að setja punktinn fyrir aftan þessa sögu án þess að þakka sérstaklega lögreglustjóranum í Reykjavík, Sigurjóni Sigurðssyni, fyrir þá velvild sem hann ætíð hefur sýnt kórnum, því án hennar er það nokkuð víst að saga Lögreglukórs Reykjavíkur væri ekki til.